Bekijk de video in andere formaten.
Tellen tot je er bij neervalt

Uitzenddatum: Zaterdag 31-12-2011 14.55 – 15:55 ned. 2
Herhaling: Maandag 2-1-2012 14:30 – 15:30 ned. 2
Ook te zien op Uitzending Gemist

Sommige mensen ruimen aan het eind van het jaar hun huis op om het nieuwe jaar fris te kunnen beginnen. Maar kunstenaar Judith de Leeuw doet dit wel heel drastisch: Ze stelt zich voor de ambitieuze taak om al haar spullen te tellen, te sorteren en te labelen. Elke trui, elk boek, elk papiertje, tot en met de laatste in haar huis rondslingerende schroef. En waarvoor? Spullen zijn handig, nodig en onvermijdelijk. Ze maken het leven makkelijker. Maar het zijn er veel en ze zijn overal: in het huis, op straat, in de zee en in ons hoofd. In hoe we denken over onszelf, over ruimte, over economie en over hoe we de maatschappij inrichten. De Leeuw besluit om haar huis helemaal leeg te halen, en al haar spullen te tellen, te sorteren en een stickertje te geven. In een proces vol cijfers, getallen en zoekende woorden vallen vorm en inhoud op toevallige wijze samen. Een film over spullen met spullen, vanwege alle spullen. Over dat alles al voorhanden is. En over wat je moet doen als je ontdekt dat je in het bezit bent van een smeltende ijsbeer.

Regie: Judith de Leeuw
camera: Rogier Timmermans, Diderik Evers
geluid: Carla van der Meijs, Marjo Postma, Johan Rompelberg
producer: Manu Hartsuyker
montage: Jurjen Blick
muziek: Harry de Wit
eindredactie: Babeth M. VanLoo
mixage: Ronnie van der Veer, Erik Griekspoor
kleurcorrectie: Ramon de Jong
Producent: Viewpoint Productions, Valérie Schuit & Tamara Vuurmans
© 2011 een coproductie met de BOS

Vrijdagavond 16 december naar het optreden van de dames Til & Dien in Calypso, een creatie van Wil & Ien: heel erg leuk! Zaterdag naar de GroenLinks Energiedag, nuttig en leuk om een aantal partijkanjers zoals Liesbeth of Thijs te ontmoeten. ‘s Avonds naar Salon Rosa: tango, mét orkest!

Dinsdag nog een allerlaatste Raadsactiviteit: het traditionele eindejaarsdiner. David van Aand8vooreten heeft z’n best weer gedaan: gezellig. Vrijdag even gekeken bij de officiële oplevering van het vermaledijde leugenbankje, wat hebben we daar lang op moeten wachten. maar hij is heel geslaagd. Zaterdag samen met Peter op uitnodiging van Hubert meegevaren met de 100 jarige voormalige stoomraderboot Kapitein Kok. Wat een prachtige machines maakten ze vroeger. Op 2e kerstdag naar Hengelo getogen, de familie komt als vanouds bijeen ook al leeft mijn vader niet meer, hij was altijd jarig op 26 december. Dinsdag wandelen ter gelegenheid van de verjaardag van Eline, nog even directeur Streekhuis Kromme Rijn. Jammer en onterecht dat het ophoudt (ook al gaat er misschien iets virtueel door…). Woensdags een soort van exit of overdrachtsgesprek met Rob, mijn opvolger in de raad. Donderdag naar de film in LHC: “Tinker, Tailor, Soldier, Spy“. Mooi, sfeervol, spannend maar de plot is te ingewikkeld voor mij, raak de draad kwijt in dit web van intriges, paranoia en verraad. En dan sluiten wij zaterdag dit jaar af. Benieuwd naar de toekomst…

Afgelopen nacht weer eens het jaarlijks terugkerend ritueel meegemaakt van de begrotingsbehandeling. We begonnen al om 4 uur in de middag. Na een intensief en goed verlopen voortraject waarbij de hele Raad volop meedacht en mee praatte kwam het college met een begroting waar toch nog wat onnodige pijnpunten in zaten en die nog steeds onvoldoende toekomstklaar was. Om een Poolse Landdag voor te zijn en recht te doen aan het harmonieuze voorspel kwamen GroenLinks en Partij van de Arbeid met een schematische tegenbegroting om deze op onderdelen te repareren en robuuster te maken, met het aanbod aan alle andere partijen om ook hun wensen of verbeteringen er in te schuiven. Het omgekeerde gebeurde: de tegenbegroting werd onbedoeld tot de Moeder van alle amendementen: niet minder dan 27 amendementen en moties ontsproten aan haar. Vervolgens werden vele van de bijna identieke amendementen door de voorzitter van de Raad weer geclusterd en gezamenlijk behandeld. Inmiddels was op de valreep duidelijk geworden dart er een flink voordeel was ontstaan op de inkoop van de WMO (wet maatschappelijke ondersteuning). Voorspelbaar genoeg doken de meeste partijen op deze onverwachte vleespot om al hun wensen mee te betalen. Dat er nog voor tonnen aan eigen beleid en zaken vanuit de Rijksoverheid op ons afkomen en dat daarom wat reserve verstandig is vonden veel partijen van later zorg. Het verst daarin ging nog de VVD die voorstelde om met deze meevaller de hondenbelasting maar af te schaffen, in plaats van, zoals eerder wel voorgesteld, deze belasting gewoon onder te brengen in de OZB die dan licht verhoogd zou moeten worden. En toen bleek dat de VVD een soort van “one issue partij” is geworden: het lijkt er alleen nog maar om te gaan dat de OZB niet mag stijgen, zo mogelijk gaat dalen en alle middelen om dat te bereiken zijn geoorloofd. Het wachten is alleen nog op een voorstel om de OZB in zijn geheel af te schaffen. “Je moet mensen niet lastig vallen met belasting“. Overigens geheel in lijn met de VVD verkiezingsleus “als je minder belasting betaalt kan de overheid ook minder verspillen“. We wisten dus al wat we aan deze partij hadden. Het verbijsterende was echter dat CDA en SP dit amendement ondersteunden. Bij nader inzien vond het CDA dit toch te gortig en in tegenspraak met hun principe van Compassie: geld dat voor de zwakkeren bedoeld is afpakken en doorgeven aan de OZB betalers, de mensen met een eigen huis. Helaas had de fractievoorzitter verzuimt om die koerswijziging aan de VVD te melden met als gevolg dat hij publiekelijk door het stof moest. Maar het meest verbijsterend was toch wel dat de SP deze omgekeerde Robin Hood actie (“stelen van de armen om de rijken rijker te maken”) vol ondersteunde en er zelfs wel wat sociaals in zag. Pas na intensief achterkamertjes overleg ging het snode plan niet door en besloten de 3 coalitiepartners, die zich altijd laten voorstaan op hun solide financieel beleid, om nog maar eens een flink voordeel in te boeken op het uitplaatsen van ICT en dat “voordeel”, zeg maar de huid van een nog niet geschoten beer, alvast als kadootje aan de OZB betalers te geven.
Uiteindelijk resultaat om 1 uur ‘s nachts: een begroting die minimaal aangepast is om de echte pijnpunten te verzachten, geen reserves bevat voor de financiële problemen die er binnenkort zeker aan komen en dus een begroting die met goed geluk net de Kerst haalt. De gehele oppositie stemde dan ook tegen…

Gister naar presentatie van Richard Florida geweest op de Hogeschool Utrecht, faculteit Economie en Management. Hij is een van de toonaangevende intellectuelen en onderzoekers op het gebied van economisch concurrentievermogen, culturele en technologische innovatie en demografie. Zoals bij een echte superstar was het eerst onzeker of hij wel echt zou komen en vervolgens was hij veel later dan aangekondigd. Maar de tot de nok toe gevulde collegezaal wachtte geduldig en vol spanning af. En de aanwezigen werden niet teleurgesteld. Meer dan een uur lang hield Richard Florida, zonder powerpoint, zonder aantekeningen, volledig uit het blote hoofd, een inspirerend, helder, met persoonlijke anekdotes gekruid verhaal over het toenemende belang van creativiteit als economische factor. Zijn centrale stelling is dat tot zo’n 100 jaar geleden de meeste mensen in agrarische gemeenschappen leefden, werkten en stierven, dat vervolgens  met de Industriële Revolutie de fabrieken en kantoren de habitat van de werkende mens werden waar huis en haard vaak voor verlaten werd en dat nu de economie voortgedreven wordt door creativiteit, met de stad als bakermat. Naast land, arbeidskracht en kapitaal is creativiteit een zelfstandig opererende factor geworden. En de leden van deze creatieve klasse trekken niet naar de plaatsen waar werk is, ze bepalen zelf waar ze wonen en het werk volgt hun. Daarmee wordt het voor gemeenschappen, steden en regio’s van cruciaal belang om deze mensen aan te trekken. Met goede voorzieningen, natuur, cultuur, landschap, gastronomie. De aantrekkelijkheid van de locatie gaat steeds meer de doorslag geven. De drie T’s zijn bepalend of een regio floreert: Technologie, Talent en Tolerantie. De ontmoeting van die drie stuwt innovatie. En het metabolisme van de stad bevordert de interactie die daarvoor nodig is. Tolerantie of openheid is een voorwaarde voor innovatie. Want zoals Frank Zappa al opmerkte: “the mind is like a parachute: if it is not open it doesn’t work”. In sommige regio’s is het aantal mensen dat op een of ander wijze in de creatieve sector werkt al 40 of 50 %. Florida benadrukt dat ieder mens van nature creatief is en dat de opgave van steden en regio’s is om die collectieve creativiteit aan te boren. En geld is niet langer het middel om mensen in beweging te krijgen, het gaat veel meer om zinvol werk, om flow. En om bevredigende sociale relaties en of de omgeving waarin je verkeert interessant, mooi, aantrekkelijk, open en tolerant is. Clean & Creative. Inspiratie is de pook waarmee het creatieve vuur opgestookt wordt. Dat er spanning ontstaat tussen de mensen die nog in de oude op beheersing en standaardisatie ingestelde command & control productie economie werken en de losse, onvoorspelbare en informele creatieve economie is begrijpelijk. Maar we kunnen niet terug aldus Florida. Dus de uitdaging is ook om die andere helft mee te nemen. Door al die laagbetaalde banen in productie of dienstensector ook om te zetten in goede banen met ruimte voor eigen invulling en creativiteit. Tenslotte: mensen willen niet steeds meer spullen, mensen willen meer betekenis, meer schoonheid, meer authenticiteit. We zitten momenteel in de grootste systeemcrisis ooit volgens Florida en dat is niet een kwestie van een paar jaar maar van een generatie. Gebruik die crisis om te komen tot een heel andere manier van wonen, werken en leven betoogt hij in zijn nieuwste boek the Great Reset, ofwel: “never waste a good crisis”!

Afgelopen zondag met Iris naar de “Just Is Party” van Utopia getogen, gevestigd op het sinds 1873 bestaande drinkwaterleiding terrein van de stad Rotterdam aan de Honingerdijk. Nadat het DWL bedrijf in 1977 naar elders verhuisd was werden de 48 meter hoge watertoren en de bijgebouwen betrokken door een groep jonge ambachtelijke en creatieve personen die zich verzameld hadden rond een kerngroep van Delftse studenten die het blad Utopia uitgaven. Deze groep was in aanraking gekomen met dit net verlaten terrein bij de voorbereiding van het “watertoren nummer” van hun tijdschrift, nu uiteraard een collector’s item(in mijn bezit). Ook het schrijfmachinenummer is iconisch.
Veel van de projecten die op Utopia uitgevoerd werden waren een verbinding tussen kunst en techniek. Naast architecten en industrieel ontwerpers was er een fotostudio, textielatelier, timmerwerkplaats, zeefdrukker, ijzerwerkplaats, café en uitgeverij. In het begin waren de omstandigheden verre van optimaal.
Ikzelf ging in de zomer van 1981, na een rondvaart door België, in het bijbehorende insteekhaventje liggen met mijn schip ms Jeanette. Dat insteekhaventje, DWL haven of Nautilushaven, was aangelegd om de schepen af te kunnen meren die de steenkool aanvoerden voor de stoommachines die de pompen op hun beurt aandreven. Pas in september 1994 ben ik verder gevaren naar Wijk bij Duurstede.
De laatste jaren was Utopia verwikkeld in rechtzaken met de gemeente Rotterdam die de oorspronkelijke voorwaarden waaronder de groep in de oude gebouwen kon trekken ingrijpend wilde veranderen. Uiteindelijk stelde de rechter Utopia in het gelijk en kan de werkgemeenschap verdere plannen maken voor de toekomst. En dat is ook nodig want de evenementenhal Hal 4 wordt niet of nauwelijks gebruikt en de groep van weleer bereikt bijkans de pensioengerechtigde leeftijd. Vernieuwing en verjonging is derhalve geboden om Utopia toekomstbestendig te maken.